Een Duits cv, meestal een Lebenslauf genoemd, bevat vaak een paar onderdelen die een Engelstalig cv doorgaans weglaat: een duidelijke tabellarische lay-out met data links, een blok persoonlijke gegevens dicht bij het begin, en soms een handtekening en datum onderaan, al verschilt de praktijk op meerdere van deze punten per werkgever, sector en hoe internationaal het bedrijf is, dus niets daarvan moet als strikte eis worden opgevat. De tabellarischer Lebenslauf, oftewel het tabel-cv, is het formaat dat het vaakst wordt verwacht, met vermeldingen in omgekeerd chronologische volgorde in een duidelijke structuur met een linkerkolom voor data in plaats van een verhalende alineastijl, en die structuur goed krijgen telt zwaarder dan de keuze van welk afzonderlijk onderdeel dan ook.
Wat "Lebenslauf" meestal in de praktijk betekent
"Lebenslauf" betekent letterlijk "levensloop", en in de praktijk verwijst het naar hetzelfde soort document als een Engelstalig cv: een gestructureerd overzicht van opleiding en werkgeschiedenis dat wordt gebruikt bij een sollicitatie. Het woord zelf draagt iets meer formaliteit dan het informele gevoel van "cv" in het Engels, en de Duitse aanwervingspraktijk heeft historisch geneigd naar een document dat volledig en nauwkeurig gedateerd overkomt in plaats van kernachtig of sterk ingekort, al verschuift dit, vooral bij bedrijven met een internationaal personeelsbestand, richting iets dat dichter bij de kortere, prestatiegerichte stijl ligt die gebruikelijk is bij Engelstalige cv's. Sollicitanten die zich richten op een traditionele binnenlandse werkgever neigen doorgaans naar de vollediger, formelere versie; sollicitanten die zich richten op een internationale of startup-achtige werkgever in Duitsland merken vaak dat een lichter, meer Engels-cv-achtig document net zo gemakkelijk wordt geaccepteerd.
Een gerelateerd document, het Anschreiben oftewel de motivatiebrief, wordt bij een Duitse sollicitatie doorgaans verwacht naast het cv, zelfs wanneer een specifieke vacature dat niet expliciet vermeldt, consistenter dan in sommige andere markten, dus het loont om de Lebenslauf te zien als de ene helft van een paar in plaats van de hele sollicitatie op zichzelf. Welk van de twee documenten in een gegeven proces zwaarder weegt, verschilt, maar veel werkgevers lezen eerst de motivatiebrief voor motivatie en aansluiting, en daarna de Lebenslauf voor het feitelijke overzicht van wat de kandidaat daadwerkelijk heeft gedaan.
Onderdelen die een Duits cv doorgaans bevat
Een Duits cv begint doorgaans met een blok persoonlijke gegevens, Persönliche Daten, met naam, adres en contactgegevens, soms inclusief geboortedatum, al wordt het opnemen van een foto en een volledige geboortedatum minder vanzelfsprekend dan het ooit was en is het beter te beoordelen per specifieke werkgever en sector dan als vaste regel aan te nemen. Daarna behandelt de tabellarische structuur Berufserfahrung, werkervaring, en Ausbildung, opleiding, elk vermeld in omgekeerd chronologische volgorde met data uitgelijnd in een linkerkolom, een formaat dat met duidelijkere en consistentere data leest dan een verhalend cv. Vaak volgt daarna een onderdeel Kenntnisse und Fähigkeiten, vaardigheden en competenties, dat talen, IT-vaardigheden en relevante certificeringen omvat. Veel Duitse cv's eindigen ook met een plaats, datum en handtekeningregel, een formaliteit die is overgenomen uit het tijdperk van de traditionele papieren sollicitatie en die sommige digitale sollicitaties nu weglaten terwijl andere die nog steeds opnemen.
Taalvaardigheid wordt vaak nauwkeuriger vermeld dan een simpel "vloeiend" of "basis": een schaal zoals Grundkenntnisse (basis), gute Kenntnisse (goede werkkennis) of verhandlungssicher (vloeiend genoeg om in te onderhandelen) is gebruikelijk, en het gebruik van een van die vertrouwde termen in plaats van een zelfbedachte omschrijving komt doorgaans geloofwaardiger over bij een Duitse lezer die aan die schaal gewend is. In welke taal de Lebenslauf zelf moet worden opgesteld, Duits of Engels, hangt sterk af van de werkgever en de functie, en het controleren van de taal van de vacature zelf is meestal het betrouwbaarste signaal dat beschikbaar is.
Illustratief voorbeeld: een indeling van Lebenslauf-onderdelen
Illustratieve indeling voor een sollicitant halverwege de carrière: "Persönliche Daten" (naam, contactgegevens) bovenaan; "Berufserfahrung" met de twee of drie meest recente functies, elk met een periode in de linkerkolom, functietitel en werkgever, en een korte beschrijving van de verantwoordelijkheden; "Ausbildung" met de hoogste relevante kwalificatie, met instelling en data; "Kenntnisse und Fähigkeiten" waarin taalvaardigheid wordt samengebracht, bijvoorbeeld "Englisch: verhandlungssicher", softwarevaardigheden en eventuele certificeringen; en, voor een meer traditionele sollicitatie, een afsluitende regel met de plaats, de datum en een handtekening. Dit is één gebruikelijke vorm en geen vast sjabloon, en een lichtere versie die de afsluitende handtekeningregel weglaat, komt bij minder traditionele werkgevers net zo vaak voor.
Wat doorgaans hetzelfde blijft als bij een Engelstalig cv
Een aantal basisprincipes geldt ongeacht het formaat: werkgeschiedenis leest in omgekeerd chronologische volgorde, data moeten nauwkeurig en consistent zijn, en een cv dat is afgestemd op de specifieke functie en werkgever leest beter dan één generieke versie die overal wordt opgestuurd, wat het algemene advies in hoe je een cv schrijft uitgebreider behandelt. De lengte loopt ook vaak iets langer op dan de strak ingekorte norm van één pagina die sommige Engelstalige markten verkiezen, omdat het tabellarische formaat zelf meer verticale ruimte per vermelding inneemt, al is een cv dat langer is dan twee pagina's voor de meeste sollicitaties toch de moeite waard om in te korten.
Er een maken
Blader door de sjablonen van CVBuilderKit voor een lay-out met een duidelijke tabellarische structuur, en begin met het opstellen van het document met de bovenstaande onderdelen als startchecklist, en pas het formaliteitsniveau aan op de specifieke werkgever in plaats van aan te nemen dat elke Duitse werkgever de meest volledige, meest traditionele versie verwacht.